Στον Αη-Γιάννη

Ποιά μαγική Νεραΐδα αγγίζει
την κατάσπρη σου αμμουδιά
μικρά σπιτάκια σκορπισμένα
που βγάλαν τόσο όμορφα παιδιά

Γλυκιές μανάδες περιμένουν
με πόθο το καράβι να φανεί
και αγναντεύουνε με δέος τη βαρκούλα
που σήκωσε το κάτασπρο πανί

Μιά μάνα τρομαγμένη στ’ακρογιάλι
αγνάντεψε βαρκούλα μακρυά
και ήξερε πως ήταν το παιδί της
που ερχόταν από την Κεφαλλονιά

Μα σήκωσε η θάλασσα αντάρα
κι έγινε ανεμοστρόβιλος με μιάς
κι εχάθηκε η βάρκα μεσ’στο κύμα
μαζί με το λεβέντη τον ψαρά

Τηλέμαχο τον λέγανε Μυρτσώνη
ατρόμητο σε κάθε εποχή
μα το θεριό η φύση δεν νικιέται
τον κλάψαν βράχοι κι αμμουδιές εις το νησί

Ήταν ατρόμητος και άσος στο τιμόνι
δεν τον εφόβιζε το κύμα κι ο Βοριάς
μα τούτη τη φορά γύρισε μόνη
η βάρκα ορφανή στην αμμουδιά

Μανάδες δακρυσμένες κάθε δείλι
μ’ευλάβεια μεγάλη στην καρδιά
στον Αη-Διονύση ανάβουν το καντήλι
για τα παιδιά που ζουν στην γειτονιά

Αη-Διονύση, φέρε τα παιδιά μας
να προσκυνήσουνε το χώμα το ιερό
και ν’αγκαλιάσουνε το κυπαρίσσι
που από τα χρόνια έγειρε κι αυτό

Μυστήριο κρυφό κρύβουν τ’αστέρια
αγάπης μυστικά ακούν οι βράχοι
και κάτι γλάροι εκεί που φτερουγίζουν
κλαίνε γιατί απέμειναν μονάχοι

Στις πράσινες κι όμορφες ρεματιές σου
με χίλια χρώματα ανθίζουν τα λουλούδια
κι οι λυγερές κι οι ντροπαλές οι κοπελλιές σου
πάνε στη Βρύση με χαρά και με τραγούδια

Στις θάλασσες σου φτερουγίζουν περιστέρια
μαγεία η νύχτα σου στη σιγαλιά
κη ο νους σου ταξιδεύει με το πλοίο
που ολόφωτο στη νύχτα ήσυχα περνά

Φλώρα Γ. Αλεξανδράτου
το γένος Σπύρου Κουβαρά Μπιλιούρη